
Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen.
Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot van de mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel.
Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor of de pot vol was. Ja, zeiden ze.
De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op. Weer was het antwoord: ja, de pot is vol.
Van onder het bureau nam hij twee koppen koffie en kiepte deze in de pot. De koffie vulde de ruimte tussen het zand. De studenten begonnen te lachen.
Zorg eerst voor de golfballetjes. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand.
En de koffie? Hoe vol je leven ook is, er is altijd ruimte voor een kopje koffie met een vriend.

A professor stood before his class to give a lesson in philosophy. He had several objects in front of him.
He filled a jar with golf balls. “Is it full?” Yes, the students said.
He added pebbles. They filled the gaps. “Is it full?” Yes.
He added sand. It filled the remaining space. Again: yes.
Then he poured in two cups of coffee. The coffee filled the space between the sand. The students laughed.
Take care of the golf balls first. Set your priorities. The rest is just sand.
And the coffee? No matter how full life seems, there is always room for coffee with a friend.